تاکستان خوشبختی

پو كوچولوي 15 ماهه اون قطره آهن بد مزه رو ميخوره ، پوشك رو براي ساعتها تحمل ميكنه اما بي توجهي رو هرگز؛ وقتي احساس كنه مورد توجه نيست دنيا رو به هم ميريزه. اون با تنها كلماتي  كه بلده « جيزه و بده» سعي ميكنه دليل بي توجهي تو رو متوجه بشه اما اگه بي توجهي تو به علت گرفتاري و مشغوليتت باشه با تمام وجود جيغ ميكشه و اعتراض ميكنه اونم چه جيغي. اين كنش فطري آدمها به بي توجهي اطرافيان هست.

توجه آدمها به همديگه لزوم زندگي اجتماعي انسانها بوده و هست. اون چيزي كه اين دنيا رو شاد يا تلخ ميكنه كنش و واكنش آدمها به همين توجه ها هست. اين مهم مثل تمام صفتها  ميتونه داراي افراط و تفريط باشه، كه باعث از بين رفتن اعتماد به نفس آدمها ميشه، حد مطلوب توجه آدمها به هم بستگي مستقيم به ارتباط بين اونا داره. گرفتاري روز مره باعث بي توجهي اونا به افرادي كه در محدوده دوستان و آشنايان جا ميگيرن ميشه. گاهي آدما از توجه يا بي توجهي فهم ناگفته ها رو طلب ميكنن! شايد در عوام توجه بيش از حد براي نشان دادن علاقه پذيرفته شده باشه اما نگفتن گلايه ها وشكوه ها با بي توجهي كمي بي انصافيه چون منطق و فطرت آدما استفاده از گفتگو براي حل اختلاف بوده همون چيزي كه منطق دادگاه بر اون اساس پايه ريزي شده. در دادگاه شاكي به دلايل خودش شكايتي رو مطرح و كسي رو به انجام يا عدم اون متهم ميكنه بعد متهم تفهيم اتهام شده و به اون اجازه دفاع ، پذيرش يا عدم اون داده ميشه قاضي دادگاه فقط از بين دلايل شاكي ومتهم اوني رو كه با منطق ، قانون و شواهد مناسب تري ارايه شده رو ميپذيره تازه اگه متهم رفع اتهام بشه حق داره عليه شاكي ادعا داشته باشه. متاسفانه تو دنياي كنوني گرفتاري ادمها، دور خيلي از عاملها رو فاكتور گرفته وآدمها توقع دارن با نگفتن همه مسايل رو پاك يا حل كنن يا به عبارتي كلي حرف به ادماي دور وبرشون بفهمونن! شايد علتش همون ضرب المثل « حرف نگفته رو هميشه داري»  باشه شايدم اكراه عرفي از گلايه و شكوه اما چند تا حرف نگفته؟ اين حرفها « قطره قطره وانگهي دريا » يه اختلاف سليقه، سوء تفاهم يا دل خوري كوچيك ميشه يه كينه ! شايدم اينا نه، همون رودربايستي معروف مانع صحبت و بروز بي توجهي ميشه امري كه گاهي بش ميگن شرم! ميدوني بعضي وقتا همين شرم از گفتن واقعيتي كه تو دلته ميشه همون بي توجهي كه دوستي رو آزار ميده . اگه كمي فكر پشت ناگفته هاي دوستانه باشه ميبينيم حتي خيلي از فداكاريها٬ قهر ها٬ جنگهاي تاريخي و خانوادگي يه اشتباه ناگفته بوده!  

حوادث رو دنبال که ميكني حس ميكني زنان نقش مهمي در جامعه دارن آخه جز دزدي ، مواد مخدر و جرايم سياسي همه جرايم حول و حوش زنان جامعه دور ميخوره . زنان قرباني قتلهاي ناموسي ، زنان قرباني قوانين طلاق و حضانت ، زنان قاتل قوانين طلاق و حضانت، زنان قرباني اجازه قيم ، زنان قاتل قيم ، زنان متواري به خاطر قيم ، زنان بي حجاب ، زنان بد حجاب، زنان قرباني تجاوز ، زنان قرباني خشونت، زنان انتقامگر، زنان پرخاشگر، زنان قرباني بيماريهاي مقاربتي، زنان قرباني زايمانهاي نا ايمن، زنان قرباني بارداري هاي ناخواسته، زنان قرباني بي سرپرستي! زنان بد سرپرست,  زنان قرباني فقر، زنان تن فروش، زنان قرباني ثروت، زنان قرباني فريب,  زنان فریب کار, زنان قرباني قانون! زنان قربانی عدالت! زنان قربانی آزادی خواهی! زنان قربانی بی هویتی, ...

چند روز پيش مصاحبه با اولين خانم ديپلمه ايراني رو ميخوندم ؛ مصاحبه كننده نوشته بود " صدای خسته و بی رمق ايشان وقتی تلخ می شود که یاد دشواری ها و مشقت های زندگی اش به عنوان یک شهروند مونث جامعه ایرانی می افتد" در ادامه به نقل از ايشان ميگويد: « در عمری که کرده ام، همیشه از زن بودنم عار داشته ام. می گویم خدا به من ظلم کرد که زن خلقم کرد» و «جوان که بودم می گفتم ۵۰ سال زود به دنیا آمده ام! به خیالم ۵۰ سال بعد همه چیز ترقی می کند! نمی دانستم این اوضاع می شود!» . درد دل صادقانه این بانو میگه ,اون نقش مهم فقط دلت رو تا زنده ای آتیش میزنه و هر چه کمتر بدونی کمتر میسوزی.

وقتی زن باشی هر چه بیشتر با دنیایی که یه روزی اختصاص به مردان داشت آشنا میشی بیشتر دلت میسوزه, اینکه خدا چقدر بزرگه و نعمات اون از حد تصورت هم بیشتر اما تو فقط یه سایه سر میشناختی و یه خونه که بیرون رفتن از اون ممنوع بوده!

 وقتی زن باشی با خوندن این حوادث دلت هری میرزه و فکر میکنی حتما یه نفر باید مواظبت باشه البته خوب این محافطت که مجانی نخواهد بود.

وقتی زن باشی میدونی به بهشت میری آخه تاوان گناه بشر رو داری تحمل میکنی.

وقتی زن باشی بارون و آفتاب فرقی نداره فقط بچه ها مریض نشن.

وقتی زن باشی مهم نیست تو چی بخوری مهم اینه که اونا غذای خوبی بخورن.

وقتی زن باشی مهم نیست چه بلایی سر تو میاد فقط بچه ها باید بدونن پدرشون بهترین مرد دنیاست.

وقتی زن باشی همه صلاح تو رو بهتر میدونن .

وقتی زن باشی گناه آدم تقصیر تو بوده.

وقتی زن باشی دنیا برای تو نیست , تو برای دنیایی. تو حتی خودت نیستی, تو همسری , تو مادری, تو کنیزی تو کالایی تو رو میفروشن به پول یا آزادی کسی. تو حتی نمیتونی آزادی رو به فرزندت هدیه کنی. تو فقط یه شاهدی , شاهدی که شهادتش کافی نبست. شاهدی که جز سوختن و ساختن چیزی به دخترش یاد نمیده.

وقتی زن باشی میفهمی چرا زنها فقط بلدن نگران بشن , گریه کنن و زیباو خوش جلوه باشن.

وقتی زن باشی میدونی بهتره چیزی نفهمی چون ثابت شده هوش و یا به قولی فهمیدن٬ توانایی انجام کارهای تکراری رو کاهش میده.

وقتی زن باشی فقط میتونی بعد از انجام وظایفت اگه هنوز یادته چطور فکر کنی, گریه کنی و اگه یادت رفته چطور فکر میکردن میتونی به زیبایی خودت برسی یا حسادت با همسایه.

فقط وقتی زن باشی میفهمی چرا زنها گریه میکنن!

همه آدمها كسي رو تو زندگي آزار ميدن نميدونم از لحاظ علمي چي درست باشه. راستش فكر ميكنم معمول اينه كه كسي رو كه بيشتر دوست داري آزار ميدي البته شايدم اين مختص آدمهاي ضعيف باشه و آدمهاي قوي برعكس باشن. منكه جزء دسته اولم بيشترين آزارم به مامان رسيده و ماماني فو ، شايدم اينكه ميگم آزار منظورم همون درد دل باشه و گلايه كردن از بد روزگار . شايد اين بلا يه جورايي از اون آدمهايي كه يه روزي يا حالا هم خيلي دوستشون دارم دور نمونده باشه واونا هم گوشه هايي رو سهيم شده باشن . گاهي فكر ميكنم ديگه به سني رسيدم كه بايد سنگ صبور مامان باشم. بيچاره مامان فو... نميدونم چقدر غير قابل تحمل هستم اما ميدونم تو دلم دنيايي از عشقه به اونايي كه آزارشون ميدم. نميدونم يعني واقعا هيچ فايده اي جز آزار براي كسايي كه دوستشون دارم ندارم؟

حافظ ميگه:

فكر بلبل همه آنست كه گل شد يارش                        گل در انديشه كه چون عشوه كند در كارش

دلرباي همه آن نيست كه عاشق بكشند                     خواجه آنست كه باشد غم خدمتكارش

جاي آنست كه خون موج زند در دل لعل                         زين تغابن كه خزف ميشكند بازارش

بلبل از فيض گل آموخت سخن ورنه نبود                        اين همه قول و غزل تعبيه در منقارش

اي كه از كوچه معشوقه ما ميگذري                              بر حذر باش كه سر ميشكند ديوارش

آن سفر كرده كه صدقافله دل همره اوست                     هر كجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافيتت گر چه خوش افتاد ايدل                         جانب عشق عزيزست فرو مگذارش

صوفي سر خوش از اين دست كه كج كردكلاه                به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ كه بديدار تو خو گر شده بود                          ناز پرورد وصالست مجو آزارش

يه جايي خوندم اعدام مجازات نيست چون همه آدمها محكوم به مرگ هستند. اگر به دنياي بعد از مرگ معتقد باشيم مرگ با تولد فرقي نداره ، يه جابه جايي محل زندگي باتغييرفضاي پيرامون و قوانين . همون اتفاقي كه وقتي از كشوري به كشور ديگه ميري پيش مياد منتها هنوز علم اونقد پيشرفت نكرده كه ارتباط اين دو دنيا به وجود بياد.شايدم اينقداين دودنيا متفاوت باشن كه كاملا ذوق زده بشي و فراموش كني قبلا چطور بوده درست مثل كودكي كه متولد ميشه راستي يه سوال ما وقتي ميريم اون دنيا چند سالمونه؟؟؟

هميشه برام يه سوال مطرح بوده اونم اينكه چرا ميگن راي اكثريت! البته ميدونم اين تنها روش قانون مداريه اخه هيچوقت همه با يه نظر موافق نيستن اما اينكه اقليت مخالف حتي از حق زندگي محروم بشن كمي بي انصافيه شايد خيلي وقت پيش كه تابعيت و شهروندي وجود نداشت وقتي از قوانيني نا راضي بودي ميرفتي يه جاي ديگه يه سختي هايي داشت اما غير ممكن نبود اجازه كسي هم لازم نبود اما حالا وقتي تابعيت يه كشور رو داشته باشي رفتنت به يه جاي ديگه منوط به پذيرش هست وگرنه ميشي غير قانوني حالا مخالف با قوانين تو كشور خودت باشي يا مخالف با قوانين تو كشور ديگه فرقي نداره هر دوش غير قانونيه! نميدونم اين مشكل رو با اين حقيقت كه هيچكس كشور محل تولدش رو انتخاب نميكنه رو چطور هضم كنم؟ فكر ميكنم تا حالا هيچ قانون گذاري به اين مشكل فكر نكرده در حاليكه خيلي اساسيه باور كنيد!؟

امروز یه کمی حس نخبگی کردم اخه مشکل رو ریشه یابی کردم